ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 18 ΑΝΩ

Εθνική Αστέγων – Μετανάστες

Εθνική Αστέγων – Μετανάστες

Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης 18 ΑΝΩ

Φεβρουάριος 9th, 2015

0 Comments

Η πρώτη γνωριμία με την ομάδα της εθνικής αστέγων έγινε σε μια αρκετά περίπλοκη και μεταβατική φάση της ζωής μου. Αυτό όμως αφορά εμένα. Αυτή η ποδοσφαιρική ομάδα έχει έναν διαφορετικό χαρακτήρα, καθώς προσεγγίζει το άθλημα μέσα από ένα κλίμα αλληλεγγυής και συλλογικότητας με βασική αρχή το σεβασμό στη διαφορετικότητα της εθνικότητας και κουλτούρας του κάθε ανθρώπου. Τα περισσότερα απ΄τα μέλη της ομάδας είναι μετανάστες κυρίως απο χώρες της Αφρικής και Μέσης Ανατολής.

Έφθασαν στην Ελλάδα χωρίς τη θέληση τους και πολλοί εξαπατήθηκαν απο “managers” λέγοντας ότι έξω απ΄τη χώρα τους θα έχουν καλύτερη τύχη. Δελεαστική πρόταση για οποιονδήποτε ζει σε συνθήκες αντίστοιχες με αυτές των χωρών της Αφρικής. Έτσι πλήρωσαν ένα χρηματικό ποσό αρκετά υψηλό για να ζήσουν το όνειρο τους ώς επαγγελματίες αθλητές. Φυσικά δεν είδαν τίποτε απ΄όσα οι “managers” τους είχαν υποσχεθεί αφού πολλοί βρέθηκαν μέχρι και σε κέντρα κράτησης στις χώρες οπου κατέληξαν. Μια απ’ αυτές είναι και η Ελλάδα. Είναι συνηθισμένο όταν ακούει κανείς τις ιστορίες τους να αναρωτιέται πώς πολλοί απ’άυτόυς μετατρέπονται σε χρόνιους επισκέπτες φυλακών όπως ο Κορυδαλλός σε ηλικίες μόλις 18 ετών.

Η μετεγγραφή τους σε κάποια ομάδα της χώρας είναι σχεδόν ακατόρθωτη αφού όσο αδυνατούν οι κρατικές αρχές να εκδόσουν κάποια άδεια παραμόνης παρά μόνο την αναμόνη τους σε κέντρα κράτησης, άλλο τόσο δυσνασχετούν και τα σωματεία των συλλόγων να εκδόσουν το δελτίο τους. Ορισμένοι είναι χαρισματικοί παίχτες και δυστυχώς «μαγεύουν» μόνο τον κόσμο που θα παίξει μαζί τους στις προπονήσεις της ομάδας. Στις προπονήσεις έρχονται με φόβο και αγωνία μη γίνει κάποιος έλεγχος απο την αστυνομία. Μερικοί είναι ακόμη άστεγοι και συλλέγουν παλιά σίδερα σε περίπτωση που με τα λίγα αυτά χρήματα μπορέσουν μαζί με άλλους να νοικιάσουν κάποιο φθηνό δωμάτιο στο κέντρο της Αθήνας.

Εκτός των νομικών θεμάτων αντιμετωπίζουν και το κοινωνικό φαινόμενο του ρατσισμού στην καθημερινότητα τους. Επιστρέφοντας απ΄τη προπόνηση μια Κυριακή μαζί με έναν συμπαίχτη απο τη Νιγηρία, πήραμε το τρένο. Τη στιγμή εκείνη η έκφραση πολλών άλλαξε μέσα στο βαγόνι καθώς και όλη η ατμόσφαιρα. Μου εκμηστηρεύτηκε πόσο τον ενοχλεί αυτή η διάκριση που φαίνεται να τη συναντάει παντού. Πίστευα ότι ο ρατσισμός δεν θα ενοχλούσε κάποιον τόσο δοκιμασμένο απ ‘ τη ζωή. Έκανα λάθος καθώς φθείρει ίσως με τον πίο έντονο τρόπο την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου.

 

Σπύρος Γεωργόπουλος

Απάντηση